O güzel yaz sabahı gördüğümüz
Hatırında mı sevgilim?
Yatağıymış meğer yürüdüğümüz
Çakıllar o pis cesedin.

Yanan zehriyle azgın bir kadın gibi
Açmıştı bacaklarını
Ve bencil, umursamaz bir eda ile
Ufunetle şişen karnını.

Sanki çürüğü kavurmak için Güneş
Üstüne ışıldıyordu
Ve verdiği borcu muazzam Doğa
Yüz misliyle alıyordu.

Gökyüzü bu muhteşem cesedi açan
Çiçekler gibi izlerken
Koku öyle iğrençti ki sanki o an
Düşüp bayılacaktın sen!

Sineklerin tavaf ettiği karından
Konuşlanan kara kurtlar
Ağırlaşmış bir sıvı gibi, yaşayan
Paçavralara aktılar.

Beden bu denizin meddücezriyle
Yanıp yanıp sönüyordu
Veya müphem bir nefesle şişip de
Çoğalarak yaşıyordu.

Akan su, esen rüzgâr gibi bu cihan
Garip bir müzik çalarken
Hareketli bir ritme uyarak harman
Savuruyordu içinden.

Kaybolurken hatlar, rüyadan ibaret
Nazlı bir eskizdi sanki,
Kayıp bir tuvalde yalnız sanatçının
Hatırlayabildiği.

Taşların ardında gergin bir köpek
Bize bakıyordu dik dik,
İskeletin başından bir çekip gitsek…
Ah, yemeğinden etmiştik.

Fakat bu atığa sen de benzeyeceksin,
Bu hakir enfeksiyona;
Doğamın güneşi, yıldızı gözlerimin,
Sen ki melek ve haz bana!

Bak, kavuştuğunda işte rahîm sultan
Sen de rahmetine Hakk’ın,
Kemiği çürük bu yapış yapış goncadan
Kalmayacak hiçbir farkın.

Yani, güzelim! seni öpücükleriyle
Söyle kemiren haşerata,
Ayrışan aşkımın koruduğumu söyle
Ruhuyla biçimini hâlâ!

Une Charogne

Rappelez-vous l'objet que nous vîmes, mon âme,
Ce beau matin d'été si doux:
Au détour d'un sentier une charogne infâme
Sur un lit semé de cailloux,

Les jambes en l'air, comme une femme lubrique,
Brûlante et suant les poisons,
Ouvrait d'une façon nonchalante et cynique
Son ventre plein d'exhalaisons.

Le soleil rayonnait sur cette pourriture,
Comme afin de la cuire à point,
Et de rendre au centuple à la grande Nature
Tout ce qu'ensemble elle avait joint;

Et le ciel regardait la carcasse superbe
Comme une fleur s'épanouir.
La puanteur était si forte, que sur l'herbe
Vous crûtes vous évanouir.

Les mouches bourdonnaient sur ce ventre putride,
D'où sortaient de noirs bataillons
De larves, qui coulaient comme un épais liquide
Le long de ces vivants haillons.

Tout cela descendait, montait comme une vague
Ou s'élançait en pétillant;
On eût dit que le corps, enflé d'un souffle vague,
Vivait en se multipliant.

Et ce monde rendait une étrange musique,
Comme l'eau courante et le vent,
Ou le grain qu'un vanneur d'un mouvement rythmique
Agite et tourne dans son van.

Les formes s'effaçaient et n'étaient plus qu'un rêve,
Une ébauche lente à venir
Sur la toile oubliée, et que l'artiste achève
Seulement par le souvenir.

Derrière les rochers une chienne inquiète
Nous regardait d'un oeil fâché,
Epiant le moment de reprendre au squelette
Le morceau qu'elle avait lâché.

— Et pourtant vous serez semblable à cette ordure,
À cette horrible infection,
Etoile de mes yeux, soleil de ma nature,
Vous, mon ange et ma passion!

Oui! telle vous serez, ô la reine des grâces,
Apres les derniers sacrements,
Quand vous irez, sous l'herbe et les floraisons grasses,
Moisir parmi les ossements.

Alors, ô ma beauté! dites à la vermine
Qui vous mangera de baisers,
Que j'ai gardé la forme et l'essence divine
De mes amours décomposés!