Kış gecelerinde kıvrak ateş dumanlar
Ağlarken, sis ardındaki çan gürültüsüyle
Uzakta hatıralar uyanır da aheste
Kulaklara tatlı bir acı içinde dolar.

Ne mutlu o çana, o coşkulu boğazına,
Yaşına aldırmayan o zinde duruşuna,
Nöbet tutan bir ihtiyar asker edasıyla
Duyuruyor feryadını bağlılıkla hâlâ.

Benim kırık ruhum da, taştığında dertleri,
Doldurmak istese de şarkısıyla geceyi
Zayıf hırıltıları bir mecruhunki gibi 

Çıkıyor, kan gölünün kenarında ezildiği
Binbir ceset altında, unutulmuş, yatıyor;
Güç bela, hareketsiz, ölmeye çalışıyor.

La Cloche Fêlée

II est amer et doux, pendant les nuits d'hiver,
D'écouter, près du feu qui palpite et qui fume,
Les souvenirs lointains lentement s'élever
Au bruit des carillons qui chantent dans la brume.

Bienheureuse la cloche au gosier vigoureux
Qui, malgré sa vieillesse, alerte et bien portante,
Jette fidèlement son cri religieux,
Ainsi qu'un vieux soldat qui veille sous la tente!

Moi, mon âme est fêlée, et lorsqu'en ses ennuis
Elle veut de ses chants peupler l'air froid des nuits,
II arrive souvent que sa voix affaiblie

Semble le râle épais d'un blessé qu'on oublie
Au bord d'un lac de sang, sous un grand tas de morts
Et qui meurt, sans bouger, dans d'immenses efforts.