Gümüşten paçavraya pervasızca tutunan
Bir nehir yeşil bir çukura şarkısını
Söylerken, dağların doğuyor güneş ardından:
Işık köpürüyor vadi—küçük, mütevazı.

Genç bir asker, mavi kırlar serin kucağında
Yıkarken boynunu, alnı çıplak, ağzı açık
Uyuyor; yeryüzü yatak ve gökyüzü ona
Yorgan olurken ağlıyor başucunda ışık.

Yorgun iki ayağını sümbüllere vermiş,
Hasta bir çocuk gibi gülüyor, içi geçmiş:
Sıcak beşiğini Doğa salla çünkü üşüyor.

Hiçbir kokunun almıyor selamını burnu,
Güneş altında uyuyor, durdurmuş koynunu
Sağ eli, altında iki çukur kan ağlıyor.

Le Dormeur du Val

C’est un trou de verdure où chante une rivière
Accrochant follement aux herbes des haillons
D’argent ; où le soleil, de la montagne fière,
Luit : c’est un petit val qui mousse de rayons.

Un soldat jeune, bouche ouverte, tête nue,
Et la nuque baignant dans le frais cresson bleu,
Dort ; il est étendu dans l’herbe, sous la nue,
Pâle dans son lit vert où la lumière pleut.

Les pieds dans les glaïeuls, il dort. Souriant comme
Sourirait un enfant malade, il fait un somme :
Nature, berce-le chaudement : il a froid.

Les parfums ne font pas frissonner sa narine ;
Il dort dans le soleil, la main sur sa poitrine
Tranquille. Il a deux trous rouges au côté droit.