Perchance, I thought, I could get used
To missing you, if left alone,
Or find some peace—and thus refused
To suffer parting with a moan.

But Fancy cannot stay apart:
My spirit more and more declines
And sorrow, deep inside my heart,
Enjoys right now a thousand lives.

And not a single night has passed!
My pining soul this gift embraced;
They say love’s pain is never past:
Today, I did that poison taste.

Ô midnight! These gulled eyes with hope
Do wander still your image by;
In silence and complaint they grope
And, fixed on that sad token, cry.

At times, distressed by longing mere,
I look outside my window; thence
A pair of crimson lips appear
And start, although with much offense,

To whisper of a distant place
Where you, a bosom cold, cheeks dry,
Do soundly sleep in peace and grace
While here the woeful sea and I

Two helpless beings sick with ache,
Two helpless beings here we moan;
You poor waves, though you may it take,
I can’t—I will not live alone.

To better reflect the quantitative meter, as well as the classical tradition, of the original, I employed the iambic tetrameter and preserved the rhyme scheme in the translation. 

Şekva-yı Firak

Belki yalnız biraz sükûn bulurum,
Belki yalnızken iştiyâkınıza
Alışır, öylelikle kurtulurum,
Diye katlandım iftirâkınıza.

Şimdi sizden uzak, hayâlimde
Sönüyor zerre zerre tâb-ı hayât;
Müteressip muhît-i bâlimde
Sanki yüz yıllık ızdırâb-ı hayât.

Daha bir leyle-i firâkın bu
Tuhfe-i iştiyâkıdır, düşünün;
Ayrılık bir azâb imiş, doğru!
Ben de tattım o zehri işte bugün.

Nısf-ı leyl işte... pür-emel nazarım
Daha tasvîrinizde müstağrak;
Karşıdan lâl û muntazır bakarım
O hazîn bergüzâra, ağlayarak.

Gâh bir nefha, bir nüvid-i visâl
Almak ümmîd-i bî-kararıyle
Dönerim: penceremde bir leb-i lâl
Bana vaz-ı pür-iğbirarıyle

Bahseder tâ uzakta bir yerden;
Bu uzak lâne-i şebânede siz
Şimdi hâbide-i sükûnet iken
Burda, âlâm içinde, ben ve deniz,

İki bîçâre haste-i firkat,
İki bîçâre, işte, inliyoruz...
Seni bilmem, zavallı dalga, fakat
Yaşamam bir dakika ben onsuz!