Senin dileğin mi koşup koşup düşmem,
Altın cübbemi bırakıp bürünmem paçavraya?
Senin keyfin için acının ağını örmem
Her bir ilmeği giden bir günken boşa?

Senin dileğin mi yoksa canevimin ızdırabı,
Kucaklaması, boynuzların batarken,
Sönmeyen ateşi, ölmeyen solucanı?

Eğer senin dileğinse hepsine razıyım,
Pazar tezgahlarında satarım tüm hırsımı,
En sıkıcı başarısızlığı kuşanırım
Keder kazarken gönlümde mezarını.

Belki de iyi olur kalbimi taş kılmamış olmam,
Alıkoymamam gençliğimi hoş ziyafetinden,
Güzellik nedir bilen yerlere adım atmam.

Birçoğu yapmadı, özgür olması gereken
Ruhu bağlara vurup kısıtlamaya kalktı.
Hürriyet şakıyan ormana girmeden
Sağduyunun tozlu yolunda kaldı.

Başını kaldırıp kanatlarını kocaman
Açıp tüm semayı kucaklayan şahini,
Dağın ayak basılmayan tepelerinde batan
Güneş'in saçlarını okşayışını görmedi.

Ya da üstüne basıp geçtiği minik çiçeği,
Papatyayı, o beyaz tüylü altından kalkanı,
Güneşi hasretle takip ederken, tüylerini
Bir kez olsun selamlıyorsa mesutken izlemedi.

Fakat minicik bir anlık bile olsa
Candan sevilmek de bir şey elbet;
Aşkın koluna girip yürümek, mor kanatlarını
Gülüşünde bir kez olsun çırpışını görmek.

Evet! Tutkunun doymayan engereği
Kemirse de körpe kalbimi zincirimi kırdım,
Güzellikle yüz yüze geldim, güneşi
Ve tüm yıldızları kımıldatan aşkı tanıdım!

Peron Dergisi, 3. Cilt 9. Sayı

Apologia

Is it thy will that I should wax and wane,
Barter my cloth of gold for hodden grey,
And at thy pleasure weave that web of pain
Whose brightest threads are each a wasted day?

Is it thy will That my Soul’s House should be a tortured spot
Wherein, like evil paramours, must dwell
The quenchless flame, the worm that dieth not?

Nay, if it be thy will I shall endure,
And sell ambition at the common mart,
And let dull failure be my vestiture,
And sorrow dig its grave within my heart.

Perchance it may be better so I have not made my heart a heart of stone,
Nor starved my boyhood of its goodly feast,
Nor walked where Beauty is a thing unknown.

Many a man hath done so; sought to fence
In straitened bonds the soul that should be free,
Trodden the dusty road of common sense,
While all the forest sang of liberty,

Not marking how the spotted hawk in flight
Passed on wide pinion through the lofty air,
To where the steep untrodden mountain height
Caught the last tresses of the Sun God¹s hair.

Or how the little flower he trod upon,
The daisy, that white-feathered shield of gold,
Followed with wistful eyes the wandering sun
Content if once its leaves were aureoled.

But surely it is something to have been
The best belovèd for a little while,
To have walked hand in hand with Love, and seen

Ay! though the gorgèd asp of passion feed
On my boy’s heart, yet have I burst the bars,
Stood face to face with Beauty, known indeed
The Love which moves the Sun and all the stars!