Çekmiyor çektiğin çile ama ta buradan
Hissedemiyorum ki yanındaymışım gibi,
Hatta yüzüm bile gülüyor ama inan
Um'rum unutkanmış, arkandan değil hiçbiri

Aklımın almaya korktuğu böylesine garip
Bir düşünce gözüme yeni batıyor daha:
Yanına bir daha gelip de dinlemem asla,
Ortak olmam derdine, kederinle muzdarip…

Engin deryada kural tanımayan suretiyle
Bir korsan veya kirli bir kuğu gibi belirip
Bu yersiz hissiyat kalbime yerleşivermiş.
Her bir atışı ile kovmaya yeltense de
Heyhat, eski dostum, var mı bundan fena bir iş,
Yasak olsa da bu his meğer hep içimdeymiş!

A Confession to a Friend in Trouble

Your troubles shrink not, though I feel them less
Here, far away, than when I tarried near;
I even smile old smiles—with listlessness—
Yet smiles they are, not ghastly mockeries mere.

A thought too strange to house within my brain
Haunting its outer precincts I discern:
—That I will not show zeal again to learn
Your griefs, and, sharing them, renew my pain. . . .

It goes, like murky bird or buccaneer
That shapes its lawless figure on the main,
And each new impulse tends to make outflee
The unseemly instinct that had lodgment here;
Yet, comrade old, can bitterer knowledge be
Than that, though banned, such instinct was in me!